Για δυο φίλους απ' την Θίσβη
Μια όμορφη Τετάρτη λίγο πριν την ροδαυγή
Ο ένας πάνω στο άλογο κι ο άλλος στο μουλάρι
Ήλιο με ήλιο κένταγαν βελόνι και καλέμι
Χτίζανε σπίτια και σκολειά
Γεφύρια εκκλησίες κι ότι τους ζητηθεί
Και τώρα δα στου Όσιου Λουκά το μοναστήρι
Περνάν αργά για να διαβούν την πόρτα την κλειστή
Ήταν δουλειά δυο ημερών και μίας νύχτας μόνο
Κι ύστερα θα παίρνανε του γυρισμού τον δρόμο
Ο ένας είχε δυο παιδιά και μία θυγατέρα
Η πρώτη μέρα πέρασε η δεύτερη νυχτώνει
Και σε όλα τα μικρά κελιά ανάψανε φανούς
Και στρώσανε να κοιμηθούν
Καθώς ο αέρας έφερνε τους πιο γλυκούς ψαλμούς
Γνωρίζανε απ' τα νιάτα τους έναν αρχαίο θρύλο
Που θέλει εκεί να κρύβεται στα βάθη της μονής
Χάρτης για έναν θησαυρό τόσο πολύ μεγάλο
Που μέχρι τότε άνθρωπος δεν είχε δει κανείς
Με αυτή τη σκέψη μες στο νου
Σαν φυσικό στον ύπνο τους
Μες στα τραχιά τα χέρια τους
Σκεφτήκαν πως τον βρήκανε
Και φεύγουν να προλάβουνε
Ο δεύτερος ήταν θαφτός σε ένα άνυδρο χωράφι
Έτσι όπως το έζησα ο στίχος μου το γράφει
Τη μοίρα τους την πέτρινη
Κι όλο στον τρίτο θησαυρό
Και βλέπουνε το σπίτι τους
Και ίσα που θυμόντανε το όνειρο που χαν δει
Φιλήσανε την Παναγιά κι ανάψανε κερί