Γυναίκα με μωρό και τουφέκι στην αγκαλιά σου
Ολόκληρη η Μεσόγειος βρέχει την μοναξιά σου
Μια ανάσα απ' τα βουνά σου
Σε είδα στις μαντινάδες σε ολόκληρη την Κρήτη
Αγρίμια κι αγριμάκια στις σκιές του Ψηλορείτη
Σε είδα κάποια Τρίτη σε δυο παιδιά που κλαίγανε
Γαμπρό τον ντύσανε τον Κωνστή
Είδα τη λεβεντιά σου στο τραγούδι το βαλσάμικο
Και σε ένα αντρίκειο τσάμικο
Μέσα από τα τραγούδια σου τον γνώρισα τον κόσμο
Οι στίχοι μου μοσχοβολούν πυρίτιδα και δυόσμο
Έμαθα απ' τους ανέμους σου πως οι καιροί γυρνάνε
και πως τα δάκρυα τις χαράς το ίδιο πολύ πονάνε
Κι απόψε από τα μάτια μου
Γιατί το γράμμα που έστειλες
Σαν δάκρυ που εγκλωβίστηκε στα ματοσύνορά σου
Είδα την ομορφιά σου στο κόκκινο μαντήλι σου
Πόσοι χαμένοι έρωτες γλυκάνανε τα χείλη σου
Τις μυρωδιές του Απρίλη σου
Όλο το σύμπαν χώρεσε στο πιο μικρό κοχύλι σου
Μα αυτός που δεν στερήθηκε ποτέ του ελευθερία
Δεν ξέρει το πώς γράφεται ο κόπος κι η θυσία
Σε είδα και στις προσευχές
Είδα πολλούς να κουβαλάν το σταυρό
Πες μου που πήγες για να ρθω