Χορεύουμε μέσα στα χιόνια
Προβατίνες και τσιπούρα μες στο κονάκι
Άντρας βαρύς σαν κυπαρίσσι
Το πρόσωπό του τραχύ και σκληρό
Πάνω χαράχτηκαν όσα έχει ζήσει
Κάθε κουβέντα πέτρα βαριά
Δε βρήκα έναν άνθρωπο να χει καρδιά
Γεμίζει ξανά το ποτήρι φαρμάκι
Στρίβει τσιγάρο και κρυφοπονά
Βγάζει το μαύρο μαντήλι του πάλι
Και το περνάει στα μαλλιά
Κι όποιον δεν τραγουδά άκου
Σαν κλαρίνο απ' τον Κοκοντίνη
Όσους σε πλήγωσαν μόνο θυμάσαι
Άτιμο πράγμα είναι η μνήμη
Μόνο μπροστά στους αδύναμους
Και στην κυρά που φροντίζω
Αν κάνεις καλό ή αν κάνεις κακό
Τον θάνατο μην τον φοβάσαι
Πώς περιμένεις να αγιάσει
Εκείνος που δεν αμαρτάνει
Όλοι ψάχνουν να βρούνε νερό
Αλλά έχει στερέψει η πηγή
Πόσο φθινόπωρο κρύβουν τα μάτια μου
Γίναν τα χείλη μου άνυδρη Γη
Το τραγούδι που πάντα θυμόμουν
Όσοι χωρίζουν με δάκρυα λέει
Με δάκρυα ξανά ανταμώνουν
Λόγια παλιά με στοιχειώνουν
Ματιές που ποτέ δεν λησμόνησα
Απόψε που ανθίζουν τα κράνα
Και όλο τον πόνο κοινώνησα
Ποτέ μου κανέναν δεν φθόνησα
Όσοι ορκιστήκαν πως με αγαπούν
Στο τέλος με αφήσανε μόνο
Την ξέρω καλά την αλήθεια
Μα δεν θα την πω σε κανέναν
Είναι χαρές που δεν γνώρισα
Και πίκρες που ακόμα με καίνε
Όσοι περνούνε το μαρτύριο αυτό
Το ζούνε χωρίς να το λένε